Mixed media, 80cm x 80cm, 2026
fotoprint op aluminium dibond, fluorrood papier, ducttape
Een brievenbus, een alledaags object op de grens tussen de publieke ruimte en het private. Ze maakt die grens gecontroleerd doorlaatbaar. Een banaal beeld van iets doodgewoons dat we dagelijks bijna ongemerkt en achteloos passeren.
Op de brievenbus hangen stickers: “NEE reclamedrukwerk, NEE gratis pers”. Een eenvoudige en duidelijke boodschap over wat je niet wil ontvangen. Je ziet oude, bijna verweerde NEE’s; ook een recente, niet ter vervanging, maar toegevoegd. De NEE werd niet gerespecteerd en wordt herhaald en (over)duidelijk gesteld. Een grensstelling waarbij een passend gevolg verwacht zou mogen worden.
De foto is volledig zwart-wit. Alleen de NEE’s zijn benadrukt met fluorrood papier. Het zware contrast maakt de grens bijna onaangenaam nadrukkelijk: moeilijk te negeren, maar ook niet comfortabel om naar te blijven kijken. Als toeschouwer voel je het bijna steken aan je ogen, voel je bijna hoe je uit reflex zou wegkijken van de grens. Alsof het moeite vraagt om haar te erkennen.
De titel FOUR verwijst naar het/mijn huisnummer en naar een bestaande herkenningsregel voor stalking: Fixated, Obsessive, Unwanted, Repeated.
Het gedrag dat stalking vormt kan op zichzelf soms klein, toevallig, betekenisloos, wat opdringerig of gewoon wat ‘raar’ lijken. Het beeld toont geen spectaculaire confrontatie, geen dader of slachtoffer. Alleen een herkenbaar object uit een gewone woonomgeving. Dat gewone is essentieel, daar verbergt dit grensoverschrijdend gedrag zich graag. In het ogenschijnlijk normale.
Dit werk toont een proces van aanhoudende grensstelling. En hoewel de grens zeer duidelijk is, blijft staan en opnieuw wordt aangegeven… en opnieuw. Toch volstaat het niet. Stalking is een patroon, een geheel van herhaald ongewenst binnendringen in je leefwereld. De opening van de brievenbus wordt uiteindelijk ruw met ducttape afgesloten. De brievenbus verliest haar normale functie.
Om het ongewenste buiten te houden, verdwijnt ook de mogelijkheid om wat gewenst is wél te ontvangen. De ducttape maakt daarmee een vaak onzichtbare impact van aanhoudende grensoverschrijding zichtbaar: iets van het gewone leven wordt onmogelijk gemaakt. De prijs die een slachtoffer betaalt, de onzichtbare aanpassingen, de opofferingen in vrijheid, de angst, de stress,… blijven doorgaans onopgemerkt. Wanneer een alerte omgeving ze toch merkt, of als het slachtoffer in veiligheid kan spreken… volgt vaak de vraag “hoe hou je dit leven vol?”. Het antwoord zit al in het beeld. Het functioneert niet.
Daar waar het zich verhult: in het alledaagse, in het gewone, in het ogenschijnlijk banale. FOUR maakt het zichtbaar.
Dit beeld, hoewel het zeer herkenbaar en universeel werkt, is zeer sterk gelinkt aan mijn eigen persoonlijke ervaringen. Niet toevallig gebruik ik voor het beeld een brievenbus, mijn eigen brievenbus.
